Being André Manuel

Wij vroegen André Manuel een stukje voor onze seizoenskrant te schrijven. Zie hieronder.

Being André Manuel

Ik stond net op het punt om met een grote trom wat reuring te veroorzaken tijdens de dodenherdenking op de Dam toen de telefoon ging. Ton de Witte aan de lijn. Jazeker. Niet zomaar een Ton de Witte. Maar dé Ton de Witte, de geestelijk leider van Theater de NWE Vorst in Tilburg. Een soort van Adje maar dan zonder de bijbehorende megalomanie. Ton vroeg me of ik zin had om een stukje te schrijven voor dit blad. Ik word altijd een beetje wantrouwend als mensen me vragen om een stukje te schrijven. Een stukje is een alinea van hooguit 50 woorden. Zeg maar de hoeveelheid tekst die nodig is voor de statuten-reglementen van de PVV. Ik vroeg aan Ton hoe lang dat stukje zou moeten zijn. Nou. Tussen de 500 en 1000 woorden. Dat is geen stukje, beste Ton. Dat zijn zowat alle goedlopende zinnen uit het oevre van Blöf. Maar goed. Ik ben de beroerdste niet. Ik zou mijn best gaan doen. Waarna ik enthousiast begon aan een essay over het vaststaande feit dat zowat alle feministen zonder uitzondering hele lelijke vrouwen zijn. Dat was de bedoeling niet. Ton was daar heel eerlijk over. Hij zou graag een stukje willen plaatsen waarin ik beschreef hoe ik mijn deelname aan het Vorstvrij-festival had ervaren. Ook dat nog. Eerst de ongekende brutaliteit om mij te vragen als de eerste de beste pennenlikker een stukje te schrijven en dan ook nog het onderwerp bepalen. Over het algemeen zijn dergelijke beledigingen genoeg om te zorgen voor een levenslange, hartstochtelijke loopgravenoorlog, ware het niet dat ik Ton de Witte van Theater de NWE Vorst nogal hoog heb zitten. Niet dat het mijn beste vriend gaat worden. Ton woont gelukkig in Tilburg en niet een straat verderop. Maar ik kom nu al een kleine 20 jaar te pas en te onpas opdraven in zijn schitterende theatertje en dan is het schrijven van een stukje voor de seizoensbrochure toch het minste wat je kan doen. En om meteen maar te voldoen aan de opdracht, ik heb samen met een heleboel anderen meegedaan aan het Vorstvrij-festival. Daar wil ik verder niet al te veel woorden aan vuil maken. Ik kan alleen maar zeggen dat ik de komende 20 jaar de naam André Manuel niet meer kan horen. En daar wil ik iedereen hartelijk voor bedanken. Ik heb nu al twee keer een optreden gemist omdat ik, staand in de coulissen, mijn aankondiging finaal gemist heb. Leuk. Werken met jonge mensen. Ik kan zonder enige reserve verklaren dat meespelen in het stuk Being André Manuel mij onherstelbaar heeft beschadigd. Want ga maar na. Er zijn compromitterende filmpjes gemaakt zodat ik in grote delen van Oost-Europa persona non grata ben. Het zuiden van Limburg denkt dat Kraaien geschreven is door een vader en zoon uit Gulpen zodat het ereburgerschap van dat dorp me door de neus is geboord. Zowel hele lange mannen als hele korte vrouwen proberen me op klaarlichte dag met een bruidsboeket de hersenen in te slaan. En werkelijk iedere bezoeker die Being André Manuel heeft gezien denkt dat ik een aan de drugs verslaafde, drankzuchtige, losgeslagen 44-jarige schizofreen ben. Wat natuurlijk ook zo is. Maar ik had dat graag voor mezelf gehouden. Dus beste Ton. Bij deze het allerlaatste stukje dat ik ooit voor je geschreven heb. Tenminste. Voor deze seizoensbrochure.

André Manuel

VorstVrij Festival is hét Tilburgse festival waarin we het beste en nieuwste uit het Tilburgse amateurveld op de planken brengen. Het festival vindt plaats van di 10 tm zo 15 mei.

Reageer