L’Avventura wandelt met Peter van Schie

De 6^estad van vaste wandelaar Peter van Schie

Mijn 6^e stad

Sinds de stadswandeling door Theresia trok, door mijn eigen wijk, zie ik mezelf als een vaste gast. Elk jaar probeer ik mee te liften in dit avondje stadse cultuur. Om me te laten verrassen door de voorstellingen. De stad als podium; de voorstelling die verrast; ik, de wandelaar, als ontdekker.

Daar staan we dan, een groep groepjes, vol van verwachting, in een schuur, net over de gemeentegrens, net in Goirle. Ik ben benieuwd. Stappegoor, wat is daar nu van te maken? Kennelijk biedt Stappegoor met al zijn voorzieningen alvast geen plek waar we kunnen verzamelen. Dat belooft wat. Niet alleen ben ik nieuwsgierig naar de theatervoorstellingen als toeschouwer, ook ben ik, elk jaar weer, nieuwsgierig als stedenbouwer. Wat doet Lavventura met dit stuk stad en wat doet het dan met mij, hoe verhoudt het zich tot de ruimtelijke opgaven die een stad heeft en het vak dat ik dag in dag uit beoefen. Tuurlijk, ik kom er wel eens, in Stappegoor. Om te zwemmen of klimmen bijvoorbeeld. Ik heb er ooit nog vier schooljaren doorgebracht en gewerkt voor mijn eerste baantje. Maar stads? Nee, zo zou ik Stappegoor niet noemen. Het is me te grof, zo autogericht en ingekaderd. Niet een plek waar ik de verrassingen zo voor het oprapen zie liggen.

Toch, ook deze keer weet de wandeling me te verrassen door mij Stappegoor in zijn grofheid en in zijn onverwachte fijnheid te laten ervaren. Ik kom terug in de schuur met twee favorieten die dit contrast weerspiegelen; voorstellingen waarin de culturele sensatie en mijn stedenbouwkundige zenuwen voor mij het mooiste zijn verenigd. De grofheid en afstandelijkheid van Stappegoor ervaar ik het scherpst in het vierluik, gespeeld achter de ramen van de school, waar wij buitengesloten, op het gras zittend toekijken. De onverwachte fijnheid lag verscholen in de liefdevolle dans die we beleven vanaf het terras in de achtertuin van een van de weinige woonhuizen.

Maar uiteindelijk zijn het voor mij niet alleen de voorstellingen die er toe doen, of die me elk jaar weer doen besluiten mee te wandelen. Tijdens het wandelen ben je een van de groep. Voortgetrokken door de gids is de groep een lichaam in de stad. In de groep ontmoet ik steeds weer mensen, leer iemand kennen al is het voor de duur van een wandeling en loop oude bekenden tegen het lijf. Volgens mij is er nog stad genoeg te ontdekken. Tot volgend jaar.

Peter van Schie

De stadswandeling vindt plaats van di 24 tm za 28 mei.

Reageer