Vorst - Vanves

Rene Jagers praat met de bijrijder.

Vorst–Vanves

Ik rij met Rene Jagers, directeur van Theater De NWE Vorst op de Périférique. Van Holland uit gezien linksom. Wel de langere route zegt hij, maar makkelijker. Zoals in de politiek, mompel ik. We staan stil. Twintig minuten later nog steeds. We waren op tijd vertrokken, maar het ziet er naar uit dat we toch te laat komen. We zijn op weg naar Vanves, naar Théâtre de Vanves om precies te zijn, de nieuwe vrienden van De NWE Vorst. Hun dansfestival Artdanthé speelt. Een jaarlijks festival dat is uitgesmeerd over drie maanden en bezoekers trekt van heel Île-de-France en programmeurs uit het hele land plus enkele landen rondom. Het is een festival vol jonge en in ieder geval nog onbekende ontdekkingen. Dit jaar voor het eerst ook met enkele jonge makers uit Tilburg.

Als we uiteindelijk aankomen zijn we te laat. Met water onder de armen. We horen dat de afspraak tien minuten geleden is afgelast. Er zijn problemen met de voorstelling van die avond. Het team van het theater kan nu even niet. Het zou een afspraak zijn over de volgende uitwisseling tussen dit theater en De NWE Vorst in Tilburg, want sinds kort hebben ze een relatie.

We bezoeken een cafeetje, drinken een wijntje en eten een stokbrood. De voorstelling die problemen oplevert is een samengestelde voorstelling van zo’n twintig kleine acts rond het thema Pina Bausch. Jagers heeft veel ervaring met samengestelde programma’s en weet hoe het kan lopen. Voor dit theater is dat nieuw. Zij willen ook graag weten hoe ze dat in Tilburg doen en ook hoe ze jonge talenten begeleiden bij hun eerste stappen. Jagers wil juist weten hoe een klein stadsdeel theater zich heeft weten te profileren met dit festival. Er zijn veel overeenkomsten in hun situatie en ambities en er zijn voldoende verschillen om van elkaar te leren. Vandaar. Het gesprek volgt de volgende dagen.

Door het festival is het theater van Vanves drie maanden niet de gemoedelijke, maar toch wat lome Parijse voorstad en even het warme centrum van de dans avantgarde. De bewoners zelf met de burgemeester voorop – hij woont naast het theater en beslist hoogst persoonlijk over de subsidies – zijn daar trots op. Ze ontvangen alle gasten met plezier. Toch is de directeur Jose Alfarobba blij dat deze burgermeester de laatste verkiezing weer gewonnen heeft. Je weet maar nooit hoe snel een wind kan omslaan.

Na de lange, lange avond van twintig Pina-aubades, een verjaardagen in het café met taart en de nodige wijntjes en hakkelende gesprekken, keren we terug naar ons hotel. Een soort motel zonder auto’s, midden in de stad. De kamer is zo Spartaans dat ik onmiddellijk inslaap val. De volgende twee dagen zijn de Hollandse dagen in dit festival met als hoofdvoorstelling Trash en Andre Gingras en in het voorprogramma twee Vorsttalenten: Arno Schuitenmaker en Koen de Preter/Ulrika Kinn Svenson. Jagers vindt het spannend, maar is gerust. Hij vindt na gisteravond dat ze makkelijk mee kunnen in deze metropool. Dat blijkt ook. De drie voorstellingen uit Tilbur staan als een huis. Van Trash wisten we al dat het van internationaal niveau was. Arno is nog jong maar met een eigen handtekening en de voorstelling van Koen en Ulrika – beide afgestudeerd in Tilburg en gewerkt bij Trash – tonen in een mooie ingetogen voorstelling al hun ervaring: bij Sasha Waltz, bij C. de la B., bij Sid Larbi Cherkoui en bij Trash.

Jagers is tevreden. Goed bezig vang ik ergens op. Hij is vooral tevreden dat De NWE Vorst deze maskers hier heeft kunnen plaatsen. Dat ze nu door anderen gezien worden en misschien weer verder kunnen met hun carrière, dat De NWE Vorst mensen aflevert die kwaliteit hebben, dat Tilburg geen gek figuur slaat in het Parijse en dat het goed is dat ze als theater steeds meer worden opgenomen in een groeiend internationaal netwerk. Zelf, zo voel ik ga ik er ook een beetje van glimmen.

De bijrijder

Reageer