Column van Marijn Lems

Programmeur Marijn Lems over Theater De NWE Vorst

Het is goed om ook wat minder cultuurminnende mensen in je directe vriendenkring te hebben. Aannames die in gesprek met kunstliefhebbers nooit ter discussie worden gesteld moeten namelijk ook aan vijandige bevraging kunnen worden onderworpen. Waarom vind je theater en dans nou eigenlijk zo belangrijk? Wat voor maatschappelijk nut heeft het om theatermakers en choreografen financieel te ondersteunen, zeker gezien het veel grotere publieksbereik van andere media? Vragen die vlak voor de verkiezingen met grotere urgentie en meer scepsis dan gebruikelijk werden gesteld.

Nog maar eens dan. Theater en dans hebben binnen de kunsten een unieke positie. Meer dan ieder ander medium spelen de podiumkunsten zich af in het hier en nu, en meer dan ieder ander medium bieden theater en dans een collectieve ervaring. Bij iedere voorstelling wordt vanuit het niets iets opgebouwd tussen performers en publiek, en iedere voorstelling is daardoor uniek. Als ik terugdenk aan de meest indrukwekkende producties die ik heb bijgewoond, komt iedere keer het gevoel terug dat ik op die avond of middag echt iets heb meegemaakt, een ervaring die gebaseerd was op een voelbare verbintenis tussen spelers en publiek.

Dat woord “ervaring” is hierin belangrijk. Het soort theater waarin simpelweg een verhaal van a tot z wordt verteld, zoals bij een groot deel van het repertoiretheater dat in de schouwburgen te zien is, is eenvoudigweg achterhaald. “Voor een verhaal kijk ik wel gewoon een film,” zegt een vriend van mij, en ik kan hem daarin niet helemaal ongelijk geven. Wat een film echter niet kan, is je laten voelen dat je onderdeel bent van iets unieks, iets eenmaligs, een besloten wereld waarvan alleen jij, de spelers en je medekijkers deel uitmaken.

Daarom richt de programmering van Theater De NWE Vorst zich op theater en dans die gericht is op onderdompeling; voorstellingen die het publiek meenemen naar een onvermoede andere werkelijkheid. Performances die een idee, een gevoel of een sfeer communiceren en waar de acteurs en dansers net zo zeer iets meemaken als het publiek zelf. Stukken die uitgaan van de kracht van de podiumkunsten, en op zoek gaan naar nieuwe manieren om het publiek bij de voorstelling te betrekken.

Dergelijke voorstellingen bieden een ander perspectief op de wereld. Pas als je losgeweekt wordt van je normale verwachtingspatroon, aannames, vooroordelen en wereldbeeld kun je met andere ogen gaan kijken, en in het totaal gepolariseerde Nederland van na 9 juni is juist die mogelijkheid onmisbaar geworden.

Tot in het nieuwe seizoen.

Marijn Lems.

Reageer