Recensie 'Lex' (Leeuwarde Courant ed. Zuid)

Alex doet het nog één keer goed.
Door Adwin de Kluyver, 01 november 2008

In een afbraakpand zit een man voor een tv en hij ziet de wereld vallen. Loterijen vallen, twee torens vallen, doelpunten vallen, steden vallen, vrouwen vallen, kabinetten vallen. Zelf probeert hij op te staan uit zijn in staat van ontbinding verkerende fauteuil. Om een stamppot te maken bijvoorbeeld, want dat geeft structuur aan het leven. Of om iemand tot pulp te slaan met een betonnen tuinkabouter, want buiten geldt het recht van de sterkste.
Lex heet de psychopaat die met verwarde betogen de wereld aan elkaar knoopt en tegelijkertijd niets liever wil dan begrepen worden. Maar willen we deze gevaarlijke gek wel volgen, kunnen we ook sympathie voor hem opbrengen?
Jawel, want Lex heeft ook een zachte kant. Liefdevol zorgt hij voor zijn vrouw Wilma, die lijdt aan Korsakov. Mooi is de scène waarin hij haar via een trechtertje een glas rode wijn laat drinken. Door een sigaret tussen haar lippen te steken en af en toe haar neus dicht te knijpen laat hij haar roken. 'Lex' komt uit het brein van Ko van den Bosch die met deze voorstelling definiteif de stekker uit zijn gezelschap d'Electrique trekt. Van den Bosch bestormde in 1980 met Electric Alex de cabaretpodia, ontwikkelde daarna met Alex d'Electrique een geheel eigen mengvorm van fysiek theater en anarchistisch teksttoneel en gaat sinds enkele jaren na de zoveelste subsidieafwijzing geamputeerd door het leven als d'Electrique.
De acteurs Frank Lammers en Anna Schoen nemen in een regie van Aat Ceelen ontroerend afscheid. De twee aandoenlijke verliezers die de angst voor het bestaan overschreeuwen en eigenlijk hunkeren naar liefde sluiten waardig de parade van gemankeerden af die jarenlang over de podia trok. De fijne monoloog - met een mengeling van rauwe straattaal, barokke poëzie en onnavolgbare logica - is weer een echte Van den Bosch. Het is een mooi einde van 28 jaar beuken.
Dag Alex, het was goed je gekend te hebben.

Reageer