In de greep van het noodlot.
Recensie Mamadeern van Productiehuis Brabant/Leen Braspenning.
In ‘Mamadeern’ zijn de rollen omgedraaid. De zeventienjarige Dina zorgt voor haar moeder in plaats van andersom. Alles doet ze eraan om haar moeder uit het leven te laten stappen, waar zij langzaam aan kapot gaat. Het is wrang om te zien hoe het noodlot ook haar langzaam in zijn greep krijgt. ‘Mamadeern’ is een krachtig, indringend spel over liefde en onschuld, macht en onmacht.
Dina’s moeder is een hoer. Ook al wordt ze steeds weer in elkaar geslagen, ermee stoppen kan ze niet. De zeventienjarige Dina probeert haar thuis te houden, maar zonder resultaat. In een aantal korte scènes wordt de situatie van moeder en dochter geschetst. Ze leiden een armoedig bestaan in een Vlaamse volksbuurt, waar een aantal huurders rond één trap nauw samenleeft. Er heerst een breekbaar evenwicht, waar goed voor elkaar gezorgd wordt zolang iedereen zich aan de regels houdt. De buurt is echter ook een verstikkende gevangenis, waaruit nauwelijks te ontsnappen valt. Want eenmaal een hoer, altijd een hoer. En ook een hoerendochter moet haar plaats kennen.
Het verhaal ademt enigszins de sfeer van de vorige eeuw met een huurbaas die langskomt om de huur te innen en de naturalistische thematiek waarbij erfelijkheid en milieu bepalen wie of wat je bent. Maar Aza DeClerq als de moeder en Roos van Vlaenderen geven die thematiek adembenemend actueel vorm. Het geweld dat Dina’s moeder treft, wordt indirect verbeeld en is desaltniettemin behoorlijk shockerend. Daartegenover staan ontroerende momenten van prille liefde tussen de jonge Dina en haar buurjongen Joachim. Schrijnend is de tegenstelling met de lege sex van de hoerenlopers. Een ander belangrijk thema is het water. Opvallend in het toneelbeeld van ‘Mamadeern’ is een brede roestvrijstalen wasbak met vijf kranen, zo een als je in sportkantines of fabrieken ziet. Het reinigende water staat symbool voor het verlangen naar een zuiver leven. Helaas is al het water uit de vijf kranen niet voldoende om het straatvuil af te wassen. Zeer indringend is de scène waarin de moeder emmers water over zich heen gooit in een wanhopig verlangen naar zuiverheid. Voor dochter Dina is het letterlijk en figuurlijk dweilen met de kraan open.
Beide actrices weten de spanning de gehele voorstelling door zeer goed vast te houden. Ook David Cantens die afwisselend de buurjongen en de huurbaas is, speelt zeer overtuigend. Kortom, een intieme en indringende voorstelling.
PHB / Leen Braspenning: Mamadeern. Te zien op 23 april om 20.30 uur.
Reageer
