Nieuws

Waarom je PLATINA van Abke Haring moet gaan zien! (55)

Waarom je PLATINA van Abke Haring moet gaan zien!

Gisteren ben ik met goede vriendin Len naar de voorstelling Platina geweest in theater De NWE Vorst in Tilburg. Een productie van het Toneelhuis met spelers Abke Haring en Koen van Kaam. Leuk is niet het juiste woord om de voorstelling te omschrijven, maar je moet het wel gaan zien!

Door Babette Kort.

Schuif je vooroordelen eens opzij
Toen ik de tekst van de voorstelling gelezen had kreeg ik niet gelijk zin om er naartoe te gaan. De recensenten beschreven het als een onafgebroken beklemming of als een ruwe brok lillende pijn van bijna ondraaglijke intensiteit. 

Ik besloot om Len ook maar niets te vertellen. Om mijn vooroordelen maar eens voor een keertje te laten varen en het gewoon maar te ondergaan.

Een diarree van onzinnigheid
De voorstelling begon in stilte. Een stilte die uren leek te duren en mij en de rest van het publiek erg ongemakkelijk deden voelen. Twee geliefden, letterlijk en figuurlijk ver van  elkaar verwijderd. Je merkt dat de vrouw blijkbaar over iets heel wezenlijks wil praten, maar de man wil niet mee.

Er komt niets zinnings uit de vrouw qua woorden. Wat volgt is een diarree van onzinnigheid. In een loop komen er zinnen voorbij zoals: “Lekkere kroepoek hè?” en “Ik heb lekker veel boodschappen gedaan". Er wordt wat ongemakkelijk gelachen in het publiek.

Spaart u ook zegeltjes?
Het heeft ook wel iets absurds. Als een geliefde van je dood gaat wil je het uitschreeuwen van de pijn. Wil je tegen iedereen vertellen in wat voor hel je nu leeft en wat er allemaal gebeurt. Maar de wereld om je heen draait gewoon verder alsof er niets aan de hand is. Het meisje aan de kassa vraagt gewoon nog of je de zegeltjes wilt bewaren om te sparen voor dat 24delige messenset en je moet ook gewoon nog beslissen wat je wilt gaan eten ’s avonds.

Het is ook niet sociaal wenselijk om iets anders als goed te antwoorden als mensen in jouw omgeving vragen hoe het nu eigenlijk met je gaat. Dan wordt er snel over gegaan op een ander onderwerp. Lekkere kroepoek hè? Uhm… 

Woorden zonder woorden
Er wordt dan in woorden wel niet veel gezegd door de spelers, maar die stilte tussen hun zegt eigenlijk veel meer. Alle bewegingen die Abke Haring maakt met haar lichaam lijken ook een soort dans die wel een verhaal vertelt. 

Graag had ik gezien dat er een happy end kwam. Dat de geliefden na die intense harde schreeuw van onbeholpenheid wel in elkaars armen zouden vallen. Dat ze zouden dansen tot het donker werd. Maar dat alles gebeurt niet. Ze bereiken elkaar niet. 

Dus geen makkelijke voorstelling zonder happy end, waarom moet je er dan heen? Om het voortreffelijke spel van Abke Haring. Die zonder ook maar een woord uit te spreken een compleet, mooi en aangrijpend verhaal vertelt. 

Babette's Blog